ناقوس جدایی
هنگام جواني آنسوي افق , انجا در دنيايي از مغناطيس و معجزات ميزيستيم. انديشه هايمان مدام و بي مرز پرسه ميزد. زنگ ناقوس جدايي آغاز شده بود در سراسر جاده لانگ رود و بر جاده ي سنگفرش. آيا هنوز در دوراهه ديدار ميكنند؟ دسته ي ژندهپوشي كه گامهايمان را دنبال ميكردند پيش از آنكه زمان، روياهايمان را ببرد، مي دويدند انبوهي از جانوران كوچك را بر جاي مينهادند. ميكوشيدند مارا به زمين بدوزند، به يك زندگي دستخوش پوسيدگي آهسته. سبزه، سبزتر بود. نور، نورانيتر بود. شبهاي شگفتي دوستان دورمان بودند. به فراسوي خاكستر سوزان پل هاي پشت سرمان مينگرم. به يك نظر كه طرف ديگر پل چقدر سبز بود. گامهايي كه به پيش برداشته شد دوباره در خوابگردي به پس نهاده شد با نيروي موجي خواب آلود كشيده ميشديم. بر بلندايي رفيع با پرچم در اهتزاز به بلنديهاي سرگيجه آور آن دنياي رويايي رسيديم. تا ابد در اشتياق و بلند پروازي عطشي هست كه هنوز سيراب نشده. چشمان خسته ي ما هنوز به سوي افق بال ميگشايد. هرچند بارها از اين راه رفته ايم. سبز، سبزتر بود نور، نورانيتر بود و مزه شيرينتر. شبهاي شگفتي دوستان دورمان بودند. چه بامدادان درخشاني است. آب جاريست رود بي پايان تا ابد الا باد
