تپه

تپه ، این زاهد را همواره عزیز داشته ام

و نیز این پرچین که مرا از نگاه خیره افق باز پنهان نگاه می دارد

اینجا می نشینم و نگاه می کنم ، با ذهنم

فضاهای بی پایان ماورای زمین را شکل می بخشم

و ان سکوتهای را که از جنس ادمی نیستند

و ژرف ترین ارامشها را : برای لحظاتی چند

دل من هیچ هراسی ندارد. سپس با شنیدن صدای باد

از میان برگها ، پیش می روم .

و این صدا را با ان  سکوت لایتناهی می سنجم ، و بخاطر می اورم

ابدیت را

و تمام ان وصول طولانی مرده را و این وصل حاضر را

که زنده از صدای اوست

و بدین گونه است اندیشه های من در ان وسعت بی کران

خود را کشتی شکسته می یابند :

و چه شیرین است برایم غرق شدن در ان دریا .