on the turning away

خوابت را دیدم.

در میانه ابرها راه می رفتیم، همان ابرهایی که باران می سازند. اطراف ما مثل آب بود، راهمان انگار زیر آب، همانقدر کُند و لَخت و سنگین راه می رفتیم که زیر آب. محو. ابر بود و باران بود و ابرها، در زایش باران.

از ابرها گذشتیم و آفتاب، مثل آغوشی گرم در برمان گرفت. روی گونه های من نور بود و در چشم هام، برق و دستتت را گرفته بودم در آن امنیت بی بدیل… اما نمی دیدمت. کمی محو بودی و یکی شده با تمام آنچه بود: قطره های آب، مانده روی تن هامان، و آفتاب، در برمان گرفته. مثل زیر آب محو بودی و حرکت ما، کند و لَخت و غوطه ور…

با وجود لمس آفتاب، هنوز با هم زیر آب بودیم..

 

می گویند غوطه ور در آب، نشانگان ضمیر ناخودآگاهست و یادآور امنیت، چون امنیت و گرمای رحم مادر…

 

وقتی تو و ناخودآگاهم روی هم می ریزید و دست به یکی می کنید تا ترتیب مرا بدهید دیگر چه باقی می ماند؟

 

خوابی بلند بود که در باران و آفتاب، زیر آب می گذشت…